آیا سکوت یا تأخیر قربانی میتواند بهتنهایی ادعای تجاوز را بیاعتبار کند؟ خیر؛ سکوت قربانی در تجاوز به عنف بهتنهایی نه رضایت محسوب میشود و نه دلیل قطعی بر دروغ بودن شکایت است و قاضی باید همه اوضاع، قرائن و ادله پرونده را بررسی کند. واکنش افراد به ترس، تهدید، شوک، وابستگی مالی یا نگرانی از آبرو متفاوت است و گاهی بزهدیده برای مدتی توان بیان واقعه را ندارد.
رضایت باید واقعی، آزادانه و آگاهانه باشد. ترس، تهدید، اجبار، بیهوشی، ناتوانی در تصمیمگیری یا سوءاستفاده از وضعیت آسیبپذیر میتواند رضایت واقعی را منتفی کند. بنابراین، سکوت، گریه نکردن، مقاومت نکردن یا ادامه تماس با متهم، بهتنهایی رضایت را ثابت نمیکند. در پروندههای مربوط به زنای به عنف، موضوع اصلی احراز رابطه و وجود اجبار یا شرایطی است که اراده آزاد بزهدیده را از بین برده است. برای راهنمایی بیشتر در این زمینه، صفحه وکیل کیفری را ببینید.
ادعای قربانی باید با مجموعهای از دلایل و قرائن بررسی شود. پزشکی قانونی ممکن است آثار جسمی، جراحت، آثار دفاعی یا نشانههای مرتبط را ارزیابی کند؛ با این حال، نبودن آثار بدنی نیز لزوماً وقوع جرم را رد نمیکند، زیرا ممکن است زمان گذشته باشد یا خشونت بدون ایجاد جراحت آشکار رخ داده باشد. پیامکها، گفتوگوهای مجازی، فایلهای صوتی، تصاویر دوربین، شهادت اشخاصی که وضعیت قربانی را پس از حادثه دیدهاند، گزارش تماس با اورژانس یا پلیس و اظهارات اولیه نیز میتوانند اهمیت داشته باشند. برای راهنمایی بیشتر در این زمینه، صفحه مشاوره رایگان وکیل پزشکی را ببینید.
در ارزیابی سکوت قربانی در تجاوز به عنف، زمان گزارش، علت تأخیر و رفتار متهم پیش و پس از حادثه اهمیت دارد؛ اما هیچیک بهتنهایی نتیجه قطعی ایجاد نمیکند. تناقضهای جزئی ناشی از اضطراب یا گذشت زمان نباید با تناقض اساسی درباره اصل واقعه یکسان تلقی شود. تشخیص نهایی با مرجع قضایی و بر پایه ادله قانونی و علم حاصل از قرائن معتبر است، نه برداشتهای عرفی درباره واکنش «مناسب» قربانی.
فرض کنید زنی پس از تهدید متهم، چند روز درباره حادثه با کسی صحبت نکند و سپس با یکی از نزدیکانش تماس بگیرد. پیامهای تهدیدآمیز، سابقه تماس، آثار مراجعه به مرکز درمانی و گفتههای شخصی که او را بلافاصله پس از واقعه دیده است، ممکن است برای تحقیق قضایی مهم باشد. در چنین پروندهای، سکوت قربانی در تجاوز به عنف نباید بهتنهایی نشانه رضایت تلقی شود؛ اما نتیجه پرونده نیز بدون بررسی اصالت پیامها، اظهارات طرفین و سایر شواهد قابل پیشبینی نیست.
هرچه مراجعه زودتر انجام شود، حفظ برخی آثار و شناسایی ادله آسانتر خواهد بود؛ بااینحال، تأخیر حق شکایت را خودبهخود از بین نمیبرد. اقدامات مفید عبارتاند از:
قربانی نباید برای اثبات ادعا، پیامها را دستکاری کند یا با متهم وارد گفتوگویی شود که خطر تهدید دوباره دارد. همچنین انتشار عمومی نام و جزئیات پرونده میتواند آسیبهای تازهای ایجاد کند. در نهایت، سکوت قربانی در تجاوز به عنف یک واقعیت رفتاری قابل بررسی است، نه دلیل مستقل برای محکومیت یا تبرئه؛ حمایت از بزهدیده و رسیدگی بیطرفانه باید همزمان دنبال شود. برای پیدا کردن وکیل در این منطقه، صفحه وکیل خوب در شهرک ولیعصر را ببینید.