اگر مستاجر خسارت واردشده به ملک را قبول نکند، مالک باید به جای کسر خودسرانه از ودیعه یا تهدید، خسارت، رابطه آن با عملکرد مستاجر و میزان هزینه تعمیر را با دلیل اثبات کند؛ موضوع عدم قبول خسارات وارده توسط مستاجر معمولا با تامین دلیل، کارشناسی و ارسال اظهارنامه پیگیری میشود. برای مثال، اگر پس از تخلیه، دیوارها آسیب دیده یا شیرآلات شکسته باشد و مستاجر مسئولیت را نپذیرد، مالک میتواند پیش از تعمیر، از مرجع صالح درخواست تامین دلیل کند و سپس برای مطالبه هزینه واقعی اقدام کند؛ در مقابل، عدم قبول خسارات وارده توسط مستاجر زمانی قابل دفاع است که خرابی ناشی از استهلاک عادی، قدمت بنا، عیب قبلی یا نقصی خارج از اختیار او باشد.
مستاجر موظف است ملک را مطابق قرارداد و عرف مورد استفاده قرار دهد و از تعدی یا تفریط خودداری کند. تعدی به معنای تجاوز از حدود اختیار و قراردادی است و تفریط به معنای کوتاهی در مراقبت متعارف از مال. بنابراین، استفاده نادرست، وارد کردن آسیب عمدی، بیاحتیاطی، عدم اطلاعرسانی درباره خرابیهای مهم یا انجام تغییرات بدون اجازه میتواند مسئولیت مالی ایجاد کند.
با این حال، هر خرابی به معنای تقصیر مستاجر نیست. رنگپریدگی طبیعی، فرسودگی لوازم به دلیل استفاده متعارف، خرابی ناشی از عمر تاسیسات، نمزدگی ناشی از ساختمان یا نقصی که از ابتدا وجود داشته، اصولا نباید بدون بررسی به مستاجر نسبت داده شود. تشخیص نهایی به مفاد قرارداد، وضعیت ملک در زمان تحویل، عرف استفاده و نظر کارشناس بستگی دارد.
در قرارداد اجاره بهتر است وضعیت دیوارها، کف، کابینت، کولر، پکیج، شیرآلات، کلید و پریزها و سایر تجهیزات به صورت دقیق نوشته شود. عکس و فیلم دارای تاریخ، صورتجلسه تحویل و امضای طرفین نیز در آینده از اختلاف جلوگیری میکند. اگر در قرارداد فهرست لوازم یا صورتجلسهای وجود داشته باشد، مقایسه وضعیت زمان تحویل و تخلیه اهمیت زیادی دارد.
یکی از مهمترین مسائل در اختلافات مربوط به خسارت، تشخیص تفاوت میان خرابی واقعی و استهلاک عادی است. برای نمونه، شکستن شیشه، کنده شدن درِ کابینت بر اثر ضربه یا سوختن وسیلهای که بر اثر استفاده نادرست آسیب دیده، با فرسوده شدن رنگ دیوار یا کاهش طبیعی کیفیت یک وسیله تفاوت دارد.
مالک نمیتواند هزینه نوسازی کامل ملک را به عنوان خسارت از مستاجر مطالبه کند؛ مطالبه باید متناسب با آسیب و هزینه متعارف ترمیم باشد. اگر وسیلهای قدیمی بوده و تعمیر آن ممکن باشد، مطالبه قیمت وسیله نو ممکن است با ایراد مواجه شود. کارشناس معمولا سن، کیفیت، میزان آسیب، امکان تعمیر و هزینه متعارف بازسازی را بررسی میکند.
همچنین باید میان خسارت ناشی از فعل مستاجر و عیب پنهان یا نقص فنی تفکیک شود. برای مثال، خرابی لوله داخل دیوار که بدون تقصیر مستاجر ایجاد شده، با آسیب ناشی از سوراخکاری غیرمجاز یا تغییر مسیر لوله متفاوت است. اگر علت خرابی روشن نباشد، نظر کارشناس و مدارک زمان تحویل میتواند در تصمیم مرجع رسیدگیکننده تعیینکننده باشد.
در پروندههای عدم قبول خسارات وارده توسط مستاجر، مهمترین اقدام این است که مالک پیش از تعمیر یا تغییر وضعیت ملک، آثار خسارت را مستند کند. عکس و فیلم باید از نمای کلی و نزدیک تهیه شود و بهتر است تاریخ، نشانی ملک و بخش آسیبدیده قابل تشخیص باشد. شهادت همسایه یا مدیر ساختمان نیز در صورت ارتباط مستقیم با موضوع ممکن است مفید باشد.
تامین دلیل برای زمانی است که احتمال از بین رفتن یا تغییر آثار و نشانههای خسارت وجود دارد. این اقدام به خودی خود حکم محکومیت مستاجر نیست، اما میتواند وضعیت ملک و میزان تقریبی آسیب را در زمان مناسب ثبت کند. مالک میتواند پس از آن، در صورت باقی بودن اختلاف، دادخواست مطالبه خسارت ارائه دهد.
ارسال اظهارنامه رسمی، پیش از طرح دعوا، اقدامی کاربردی است. در اظهارنامه باید نشانی ملک، تاریخ پایان اجاره یا تخلیه، نوع خسارت، مبلغ تقریبی یا قابل برآورد، مهلت منطقی برای پاسخ و درخواست جبران ذکر شود. متن اظهارنامه باید محترمانه و دقیق باشد و از نسبت دادن عناوین مجرمانه بدون دلیل خودداری کند.
نمونه محتوای قابل استفاده در اظهارنامه میتواند چنین باشد: «با توجه به بازدید انجامشده پس از تخلیه ملک واقع در نشانی ... و مشاهده آسیبهای ...، خواهشمند است ظرف مهلت اعلامشده برای بررسی مشترک و جبران هزینه متعارف تعمیر اقدام کنید. تصاویر، صورتجلسه و مدارک هزینه موجود است و در صورت عدم توافق، حق مراجعه به مرجع صالح و مطالبه خسارت برای اینجانب محفوظ خواهد بود.»
اگر مستاجر با دریافت اظهارنامه مسئولیت را نپذیرد، این موضوع به تنهایی به معنای بیحقی او یا مالک نیست. مرجع رسیدگیکننده به قرارداد، دلایل فنی، اظهارات طرفین و میزان خسارت توجه میکند. بهتر است مالک از درج مبلغ غیرواقعی یا هزینههایی که ارتباطی با آسیب ندارد خودداری کند؛ زیرا مطالبه غیرمستند میتواند اعتبار سایر ادعاها را کاهش دهد.
در عمل، بسیاری از اختلافات زمانی ایجاد میشود که مالک هنگام تخلیه، تمام یا بخشی از ودیعه را به دلیل تعمیرات نزد خود نگه میدارد. اصل احتیاط این است که میزان خسارت باید مستند و قابل اثبات باشد و کسر مبلغ بدون توافق روشن یا تصمیم مرجع صالح، میتواند باعث طرح دعوای مطالبه ودیعه از سوی مستاجر شود.
اگر طرفین درباره مبلغ مشخصی توافق کنند، بهتر است توافقنامهای با ذکر علت، مبلغ، تاریخ و امضای هر دو طرف تنظیم شود. اگر توافقی وجود نداشته باشد، مالک باید برای اثبات طلب خود اقدام قانونی کند و مستاجر نیز میتواند استرداد مبلغی را که بدون دلیل نزد مالک مانده است مطالبه کند. نگهداری کل ودیعه برای خسارت جزئی یا نامرتبط، از نظر عملی ریسک اختلاف را افزایش میدهد.
در زمان تخلیه، تنظیم صورتجلسه تسویه بسیار مفید است. در این صورتجلسه باید وضعیت ملک، کنتورها، کلیدها، لوازم، مبلغ ودیعه و هرگونه کسر مورد توافق نوشته شود. اگر یکی از طرفین صورتجلسه را امضا نمیکند، میتوان موضوع را با ارسال اظهارنامه و ثبت وضعیت ملک از طریق تامین دلیل مستند کرد.
برای طرح دعوا، مالک باید مدارک هویتی، قرارداد اجاره، مدارک مالکیت یا ذینفع بودن، صورتجلسه تحویل و تخلیه، تصاویر، گزارش تامین دلیل، فاکتورهای تعمیر و اظهارنامه را آماده کند. اگر مالک شخصی غیر از موجر مندرج در قرارداد باشد، باید سمت و ارتباط قانونی او با ملک نیز روشن شود.
خواسته دعوا معمولا باید به صورت مطالبه خسارت واردشده به ملک، به میزان اثباتشده، تنظیم شود. مرجع صالح بر اساس نوع خواسته، مبلغ مطالبه و مقررات جاری تعیین میشود و ثبت دادخواست نیز از مسیر دفاتر خدمات الکترونیک قضایی انجام میگیرد. از آنجا که صلاحیت مراجع ممکن است با قوانین جدید و نصابهای قانونی تغییر کند، پیش از ثبت دادخواست باید وضعیت روز بررسی شود.
در جریان رسیدگی، ممکن است موضوع به کارشناس رسمی ارجاع شود. طرفین میتوانند نسبت به نظریه کارشناسی در مهلت قانونی اعتراض کنند، اما اعتراض باید مستدل باشد و صرف نارضایتی کافی نیست. ارائه عکسهای قبل و بعد، فاکتورهای واقعی و توضیح فنی درباره علت خرابی، احتمال پذیرش ادعا را بیشتر میکند.
اصل اختلاف درباره هزینه تعمیر ملک، معمولا ماهیت حقوقی دارد و از طریق مطالبه خسارت پیگیری میشود. صرف پذیرش نکردن مسئولیت یا پرداخت نکردن مبلغ مورد ادعای مالک، به خودی خود جرم محسوب نمیشود. برای طرح شکایت کیفری باید رفتار مشخصی مانند تخریب عمدی و وجود شرایط قانونی آن با دلیل قابل اثبات وجود داشته باشد.
استفاده از عنوان کیفری بدون دلیل، ممکن است روند حل اختلاف را دشوار کند. اگر خسارت عمدی بوده، فیلم، شهادت، گزارش کلانتری، پیامهای حاوی اقرار یا سایر دلایل باید جمعآوری شود. در غیر این صورت، مسیر حقوقی و کارشناسی معمولا راه مناسبتری برای تعیین مسئولیت و مبلغ خسارت است.
خیر. انکار یا نپذیرفتن خسارت، فقط نشاندهنده وجود اختلاف است. مالک باید ادعای خود را با قرارداد، وضعیت ملک، مدارک تصویری، تامین دلیل، شهادت یا کارشناسی ثابت کند. در مقابل، مستاجر نیز میتواند با ارائه مدارک مربوط به استهلاک عادی یا عیب قبلی از خود دفاع کند.
تعمیر انجامشده لزوما حق مطالبه را از بین نمیبرد، اما اثبات وضعیت اولیه و میزان واقعی خسارت دشوارتر میشود. عکسهای قبل از تعمیر، گزارش تعمیرکار، فاکتور و شهادت افراد حاضر میتواند کمککننده باشد. در موارد فوری، ثبت سریع تامین دلیل اهمیت بیشتری دارد.
فاکتور، مبلغ پرداختی را نشان میدهد اما همیشه علت خرابی یا مسئولیت مستاجر را ثابت نمیکند. باید مشخص شود تعمیر مربوط به همان آسیب بوده و هزینه آن متعارف است. نظریه کارشناسی، قرارداد و تصاویر میتوانند فاکتور را تکمیل کنند.
مالک میتواند مبلغ قابل اثبات را مطالبه کند، اما باید اصل خسارت، رابطه آن با رفتار مستاجر و میزان مازاد بر ودیعه را نشان دهد. ادعای مبلغ بیشتر از ودیعه بدون دلیل فنی یا مالی معمولا با ایراد مواجه میشود.
اگر نقص اساسی ملک، انجام نشدن تعمیرات لازم یا وجود عیب منتسب به مالک باعث ورود زیان شده باشد، مستاجر میتواند با ارائه دلیل، جبران خسارت یا حقوق قانونی مرتبط را مطالبه کند. تشخیص مسئولیت به قرارداد، نوع عیب، اطلاع طرفین و امکان پیشگیری بستگی دارد.
هرچه سریعتر و پیش از تعمیر، رنگآمیزی یا تعویض وسایل. تغییر وضعیت ملک ممکن است تشخیص علت و میزان خسارت را برای کارشناس دشوار کند. اگر تعمیر فوری لازم است، ابتدا مستندسازی کامل و در صورت امکان درخواست تامین دلیل انجام شود.
در موضوع عدم قبول خسارات وارده توسط مستاجر، هیچیک از ادعاهای مالک یا دفاع مستاجر بدون دلیل به تنهایی تعیینکننده نیست. مالک باید خسارت واقعی، علت ایجاد آن و مبلغ متعارف تعمیر را ثابت کند و مستاجر نیز میتواند استهلاک عادی، عیب قبلی یا نبود تقصیر را نشان دهد. تهیه صورتجلسه دقیق، عکسهای زمان تحویل و تخلیه، ارسال اظهارنامه، تامین دلیل و استفاده از نظر کارشناس، مهمترین راهکارهای عملی هستند. همچنین کسر ودیعه باید با توافق روشن یا پشتوانه قانونی انجام شود و در صورت ادامه اختلاف، طرح دعوای حقوقی بر اساس مدارک موجود، مسیر مطمئنتری از اقدامات خودسرانه خواهد بود.