آیا وقتی در عقدنامه فقط تعداد سکه نوشته شده و نوع آن مشخص نیست، میتوان نوع سکه را بعداً تعیین کرد؟ پاسخ این است که مشخص نشدن نوع سکه در عقدنامه لزوماً موجب بیاعتباری مهریه نیست، اما میتواند درباره موضوع تعهد و میزان دقیق آن اختلاف ایجاد کند. دادگاه برای رفع ابهام، متن کامل سند، عرف زمان عقد، توافقهای پیشین، اظهارات زوجین و سایر دلایل قابل قبول را بررسی میکند و نمیتوان نتیجه را فقط بر اساس برداشت یکی از طرفین قطعی دانست.
اصل درج مهریه در عقدنامه، ایجاد تعهد برای زوج است؛ بنابراین ابهام درباره نوع سکه معمولاً به معنای از بین رفتن اصل مهریه نیست. با این حال، اگر در سند تنها عبارت «تعداد معینی سکه» آمده باشد، باید روشن شود منظور سکه رایج در زمان عقد چه بوده است. سکه تمام بهار آزادی، نیمسکه، ربعسکه، سکه امامی یا سکههای قدیمی ارزش و اوصاف یکسانی ندارند. برای راهنمایی بیشتر در این زمینه، صفحه بهترین وکیل مهریه در تهران را ببینید.
در تفسیر قرارداد، قصد مشترک طرفین و عرف معاملاتی اهمیت دارد. اگر قرائن نشان دهد که هنگام عقد، هر دو طرف سکه تمام بهار آزادی را مدنظر داشتهاند، این قرائن میتواند در تصمیم دادگاه مؤثر باشد. در مقابل، اگر هیچ دلیل قابل اتکایی وجود نداشته باشد، اختلاف ممکن است با دشواری بیشتری بررسی شود و تشخیص نهایی به مجموعه مدارک و اوضاع پرونده وابسته خواهد بود.
مدعی هر نوع سکه باید بتواند ادعای خود را با دلایل مناسب پشتیبانی کند. سند رسمی ازدواج مهمترین مدرک است، اما همیشه تنها دلیل قابل بررسی نیست. مدارک زیر، بسته به شرایط، میتوانند مفید باشند:
شهادت یا پیام بهتنهایی همیشه نتیجه قطعی ایجاد نمیکند و ارزش آنها به ارتباط با سایر شواهد بستگی دارد. همچنین گفتههای شفاهی پس از عقد، اگر با سند رسمی تعارض داشته باشد، ممکن است برای اثبات تغییر تعهد کافی نباشد.
زوجه میتواند ابتدا از دفتر ازدواج یا مرجع ثبتی مربوط، درباره امکان صدور اجراییه بر اساس مفاد سند اقدام کند. اگر ابهام چنان باشد که اجرای تعهد بدون تفسیر قضایی ممکن نباشد، طرح دعوا در دادگاه خانواده و ارائه دلایل برای تعیین نوع سکه مطرح میشود. انتخاب مسیر مناسب به متن عقدنامه، میزان اختلاف و امکان شناسایی موضوع تعهد بستگی دارد.
در دادخواست یا درخواست اجراییه باید خواسته با دقت نوشته شود؛ برای نمونه، مطالبه تعداد مشخصی سکه از نوع ادعایی، همراه با توضیح دلایل. بهتر است از بیان عباراتی مانند «سکه به نرخ روز» بدون تعیین مبنای تعهد پرهیز شود، زیرا قیمت روز با نوع سکه و زمان ارزیابی ارتباط دارد و ممکن است موضوع اختلاف را بیشتر کند.
فرض کنید در عقدنامه «۵۰ سکه» درج شده، اما نوع آن نوشته نشده است. زوج مدعی است منظور نیمسکه بوده و زوجه میگوید توافق بر سکه تمام بهار آزادی انجام شده است. در این وضعیت، مشخص نشدن نوع سکه در عقدنامه بهتنهایی پاسخ نهایی را مشخص نمیکند. اگر پیامهای پیش از عقد، اظهارات سردفتر یا شهود و پرداختهای قبلی بر سکه تمام دلالت داشته باشد، ادعای زوجه تقویت میشود؛ اما در نبود چنین دلایلی، دادگاه بر اساس مجموع قرائن تصمیم میگیرد. برای راهنمایی بیشتر در این زمینه، صفحه مشاوره حقوقی مهریه را ببینید.
برای جلوگیری از اختلاف، نوع دقیق سکه، تعداد، مشخصات آن و در صورت توافق، شرایط پرداخت باید صریحاً در عقدنامه درج شود. درباره مشخص نشدن نوع سکه در عقدنامه نمیتوان نسخه واحدی برای همه پروندهها ارائه کرد؛ متن سند، عرف، قصد مشترک و دلایل اثباتی تعیینکنندهاند. پیش از امضای هر توافق تکمیلی یا طرح دعوا، بررسی سند توسط وکیل یا مشاور حقوقی میتواند از پذیرش تعهدی متفاوت از قصد واقعی جلوگیری کند. برای پیدا کردن وکیل در این منطقه، صفحه وکیل طلاق در پیروزی را ببینید.