آیا نبودن اثر انگشت فروشنده در وکالتنامه باعث بیاعتباری آن میشود؟ پاسخ کوتاه این است که وجود نداشتن اثر انگشت فروشنده در وکالت نامه بهتنهایی همیشه موجب بطلان سند نیست، اما میتواند اعتبار شکلی، اصالت یا نحوه تنظیم آن را با تردید جدی روبهرو کند. نتیجه به این موارد بستگی دارد: سند در دفترخانه تنظیم شده یا عادی است، فروشنده در زمان تنظیم حاضر بوده یا نه، امضا و هویت او چگونه احراز شده و آیا علت موجهی برای ثبت نشدن اثر انگشت وجود داشته است.
در وکالتنامه رسمی، دفترخانه باید هویت و اراده شخص را مطابق تشریفات قانونی احراز کند. اثر انگشت یکی از ابزارهای مهم شناسایی و تأیید حضور اشخاص است، ولی ارزیابی اعتبار سند فقط با مشاهده یا فقدان آن انجام نمیشود. ممکن است شخص به دلیل نقص عضو، بیماری، شرایط جسمی یا رویه ثبت اسناد نتوانسته باشد اثر انگشت ارائه کند و این موضوع در دفترخانه درج شده باشد.
بنابراین، وجود نداشتن اثر انگشت فروشنده در وکالت نامه زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که هیچ توضیحی درباره علت آن وجود نداشته باشد، امضای منتسب به فروشنده مورد انکار باشد یا دفترخانه نتواند سابقه حضور و احراز هویت او را تأیید کند. در مقابل، اگر سند رسمی، شماره دفترخانه، سوابق ثبت، امضا و مدارک هویتی با یکدیگر سازگار باشند، فقدان اثر انگشت بهتنهایی برای بیاعتبار دانستن سند کافی نیست.
برای بررسی، ابتدا باید رونوشت رسمی وکالتنامه از دفترخانه دریافت شود و سوابق تنظیم سند، مدارک هویتی و توضیحات مربوط به علت ثبت نشدن اثر انگشت بررسی گردد. سپس باید مشخص شود سند درباره فروش کدام ملک یا مال، با چه حدود اختیاری و برای چه مدتی تنظیم شده است. وکالتنامه به خودی خود مالکیت را منتقل نمیکند؛ انتقال معمولاً به تنظیم سند یا قرارداد معتبر دیگری نیاز دارد.
صرف مطرح کردن عبارت وجود نداشتن اثر انگشت فروشنده در وکالت نامه، جایگزین دلیل اثباتی نمیشود. شخص معترض باید روشن کند که ادعای او انکار امضا، تردید نسبت به سند، ادعای جعل، فقدان قصد یا عدم اهلیت در زمان تنظیم سند است. هرکدام از این ادعاها مسیر اثبات متفاوتی دارد و ممکن است به کارشناسی خط، بررسی سوابق درمانی، تحقیق از دفترخانه یا ارائه اسناد دیگر نیاز داشته باشد. برای راهنمایی بیشتر در این زمینه، صفحه وکیل جعل امضا را ببینید.
اگر وکالتنامه عادی باشد، ارزش اثباتی آن با سند رسمی متفاوت است و امضا، تاریخ و نحوه تنظیم اهمیت بیشتری پیدا میکند. همچنین اگر فروشنده فوت کرده باشد، ورثه میتوانند اصالت سند را به صورت قانونی مورد اختلاف قرار دهند؛ اما نتیجه دعوا به مجموع مدارک بستگی دارد، نه فقط یک نشانه منفرد.
فرض کنید «الف» مدعی است فروشنده به او وکالت فروش یک آپارتمان داده است، اما در رونوشت وکالتنامه اثر انگشت فروشنده دیده نمیشود. فروشنده نیز امضا را انکار میکند. در این وضعیت، وجود نداشتن اثر انگشت فروشنده در وکالت نامه قرینهای برای بررسی بیشتر است، نه دلیل قطعی جعل. دادگاه میتواند سوابق دفترخانه، دفتر ثبت، نمونه امضا، اظهارات کارکنان و نظر کارشناس را بررسی کند. اگر حضور فروشنده و امضای او احراز شود، احتمال اعتبار سند وجود دارد؛ اگر انتساب امضا یا حضور او ثابت نشود، ادعای بیاعتباری میتواند جدی شود. برای راهنمایی بیشتر در این زمینه، صفحه مشاوره حقوقی شبانه روزی را ببینید.
فقدان اثر انگشت باید همراه با سایر نشانهها ارزیابی شود. پیش از خرید ملک یا اقدام بر مبنای چنین وکالتنامهای، اصل سند، سوابق دفترخانه، حدود اختیار و هویت موکل را بررسی کنید. در صورت اختلاف، دریافت نظر وکیل و کارشناس رسمی پیش از طرح دعوا میتواند از تصمیم پرهزینه جلوگیری کند. برای پیدا کردن وکیل در این منطقه، صفحه بهترین وکیل های پردیس را ببینید.